geselecteerd als gefixeerd bericht
LITERAIRE LOG MET EEN LUCHTIG ACCENT
Literaire lezer, Welkom!
Literatuuraire is een site met een xe1ndere literaire mening!
Literatuuraire is geen vriendjes met uitgevers, boekverkopers, recensenten, of schrijvers.
De vrienden van Literatuuraire, – les litteraturaires -, zijn de leesbare en leeswaardige boeken.
Vijanden heeft Literatuuraire niet, behalve de boeken die de boekverkopers het beste kunnen terugsturen naar hun uitgevers, boeken die uitgevers onuitgegeven hadden kunnen laten en schrijvers ongeschreven, en waar recensenten, ernaar gevraagd of ongevraagd, hun ongezouten mening over hadden moeten geven zonder niemand te sparen.
Let op 1: de webadressen uit de artikelen moet u zelf intikken, het zijn geen automatische doorverbindingen.
Literatuuraire huist in Zuid-Frankrijk.
LIVE VANUIT DE PROVENCE – LITERATUUR VOOR BOEKHOUDERS EN ANDEREN
Literatuuraire nu op
Literatuuraire nu op
Literatuuraire nu op
Literatuuraire nu op
Literatuuraire nu op
Literatuuraire nu op
Literatuuraire nu op
Literatuuraire nu op
Literatuuraire nu op
CAMU op het strand
 |
|||
|
|||
C
Zelf Martin Bril worden, hoe dan?
| Martin Bril worden – Hoe dan? |
|||
|
|||
Zelf Martin Bril worden – hoe dan?
100 schrijvers/ 1 boek-roman OP punt!
Op OP-punt.NL is een initiatief om met 100 schrijvers een boek te schrijven.
Dit is het begin wat ik voor die ‘roman’ voorstel:
Halloooooooo ‘bloggers’
ik ben nieuw hier op wereldpuntblog want er komt een nieuwe draai in mijn leven. Het leek me leuk mijn belevenissen vanaf nu te delen met anderen, dan mijn vrienden en kennissenkring alleen. Wat is er aan de hand?
Mijn suikertante is – helaas na een lang ziekbed – aan de rand van overlijden, dat duurt nu niet lang meer. Ze heeft altijd een mooi leven gehad en het beste met mij en mijn zusje voor gehad. Tijdens de vele bezoeken die we de afgelopen tijd bij haar hebben doorgebracht, eerst in haar boerderijtje en later in het ziekenhuis toen het niet meer ging, heeft ze de wens te kennen gegeven dat ze een deel van de erfenis aan ons wil nalaten, zodat wij een betere stap in het leven kunnen zetten dan de meeste ‘stervelingen’.
Mijn zusje wil een hogere opleiding gaan volgen, maar ik heb al een tijdje gewerkt na mijn laatste diploma en nu dreigt er weer een saneringsgolf door het bedrijf te gaan waar ik werk en dat is een duur woord voor een ontslagregeling. Dat is mijn zoveelste baantje in korte tijd en ik heb besloten dat het genoeg is geweest. Mijn tante steunt mij in dat besluit, ze zegt als je jong bent moet je de wereld leren kennen, zien hoe die er uit ziet, hoe andere mensen en culturen leven ver van hier waar je alles kent. Zo is bij mij het besluit gekomen om met het erfdeel van mijn tante op reis te gaan. Maar niet alleen op reis! Ik wil mijn ervaringen delen met anderen, en de beste mogelijkheid is door een blogpunt te openen, zodat iedereen die wil (en een internet aansluiting heeft) kennis kan nemen van mijn ervaringen en belevenissen en er zijn voordeel mee kan doen!
Op een wereldpuntblog natuurlijk want dat is gratis en je hebt de meeste mogelijkheden voor plaatjes, links, enzovoorts.
Ik stop er nu even mee want de bus naar mijn tante vertrekt zo, naar het ziekenhuis bedoel ik, en ik wil niet te laat komen voor het bezoekuur. Straks weer verder!
Her-hallo bloggers!
Ik ben net bij mijn tante geweest en helaas gaat het alsmaar slechter met haar. De doktoren geven haar nog een paar dagen of een paar weken, en andere doktoren geven haar nog een maanden, de waarzeggers die we geraadpleegt hebben hebben het over jaren en over genezing, maar dat lijkt ons onzin, wij als familie kennen onze tante het best en helaas is er van haar levenslustige blik weinig meer over.
Ik heb haar vertelt van mijn definitieve besluit om ‘de wijde wereld’ in te trekken en ik geloof dat ze het begrepen heeft. Ze zegt dat ze vroeger in de beginjaren van het ‘bloggen’ ook een site heeft gehad, wie weet kan ik die nog vinden – lastig want iedereen zit altijd onder namaaknamen en pseudoniemen te bloggen, ikzelf ook want ik wil niet dat de hele blogcolonie naar mijn tante in het ziekenhuis komt om ook wat van de erfenis af te bedelen (bloemen zijn natuurlijk wel welkom haha!)
Wie ben ik zul je zeggen. Dat weet ik zelf ook niet zo goed het is een vraag die het beste door je vrienden en kennissen beantwoord kan worden. Als ik het antwoord geef krijg je van mij de indruk van die ik zou willen zijn of die ik denk te zijn, en dat is niet wie ik echt ben door de ogen van de mensen die mij meemaken – ja moeilijk hxe8, maar ik heb vroeger ook nog wel eens een psycholoog bezocht, je kunt niet meer zonder in de rat-race van het bestaan!
Ik zal een paar vrienden en kennissen vragen mij hier bij jullie te ‘introduceren’.
De meeltjes doe ik nu de deur uit. Als ik antwoord krijg plaats ik ze hier!
Je eigen roman?!
Veel mensen willen een eigen roman hebben. Zelfgeschreven is veel werk. Net hoor ik op de radio dat je in Frankrijk nu je eigen roman kunt bestellen. Je geeft personages op, favoriete scxe8nes, stijl van de roman (thriller, detective, sprookje), en nog een aantal andere wensen. Na een paar dagen heb je je eigen roman thuis, gepresonaliseerd, het ideale boek wat je zou willen lezen, met jezelf en/of je vrienden in de hoofdrol, 180 pagina’s dik voor 33 euro. 
Er zit helaas geen schrijver te ploeteren voor die prijs. Er is sprake van een computerprogramma wat aan de hand van de opgegeven variabelen aan de slag gaat.
Info uit een telefoontje van Philippe Bouvard in Les Grosses Txeates op RTL-radio.
Het leek me opzienbarend genoeg om het hier even te melden.
De bestelsite:
http://www.ed-comedia.com/
Oja, als er mensen hun gepersonaliseerde roman of levensverhaal geschreven door Literatuuraire wensen te ontvangen, hoeven ze maar een meeltje te sturen, dan gaan we kijken wat we kunnen doen. De prijs zal iets hoger liggen dan 33 euro, dat moet u als basisuurtarief zien, buiten reis- en verblijfskosten.
Uw leven geliteratuurairiseerd! De echte fans beginnen vast te sparen
Kluun, geen miskleun
De Weduwnaar
Kluun (pseudoniem van Raymond van der Klunen)
Wie niet weet wie Kluun is heeft de afgelopen tijd cultureel gezien onder een steen doorgebracht. Voor die elite zal ik het ff uitleggen: Kluun is een schrijver die op meest succesvolle wijze zijn miserabele leven beschrijft.
Van zijn debuut, de memoires rond de kankertijd van zijn vrouw, ‘Komt een vrouw bij de dokter’, gingen er honderdduizenden over de toonbank. Het vervolg, ‘De Weduwnaar’, is vers van de drukpers al een kaskraker die in tienduizenden de boekwinkel uitvliegt.
De roddel en de serieuze pers springt er direct boven op, want Kluun stimuleert verkoopaantallen. Roddel roddelt blij, Kulturele supplementen klagen met de neus in de wind. Kluun weet wat hij doet, hij is in het ‘echte leven’ een snelle reclamejongen.
Met de bravoure van een Amsterdam-Zuidse cafxe9tijger en in de toon van stoere-jongens-krentebollenpraat vult hij zijn boeken, die afgelebbert worden door de Grandcafxe9chicks als Baily’s met melk. Ze geilen op beroemdheid en vreemdgaan.
De sleutelscxe8ne uit het boek speelt zich af in een hagelwit Joop!-pak als hij net zijn vrouw met een witte filmlimo eindelijk na twee jaar naar de begraafplaats mag brengen: ‘Hier lopen we dan’ (…) ‘Ik ben er nog steeds niet uit wat hier de bedoeling van is, maar als ik zelf niet de pineut zou zijn, zou ik bijna respect kunnen opbrengen voor degene die dit script heeft verzonnen: hedonist wordt verliefd, trouwt, krijgt kind, gaat vreemd, vrouw wordt ziek en overlijdt, hedonist blijft alleen over met dochter en een vraagteken over de zin van dit alles. Zo verzin ik ze zelf niet hoor.’
Je zou kunnen denken aan een pastiche, aan een soap, aan een Hollywoodscxe8nario voor een B-film. Dat zou geniaal zijn! Maar het ontluisterende is dat uit deze zin de volkomen onmacht klinkt van een boerenlul die zijn magnetofoon volkletst, het vervolgens uittikt en een serieuze uitgever zo gek krijgt om het pak papier op de markt te brengen.
Kletskoekstijl, polderlompheid, plomp van de koude grond. Om het geheel cachet te geven kun je hier en daar denken aan situaties uit Turks Fruit, van Jan Wolkers, of Ik Jan Cremer, van Jan Cremer. Het verschil is dat de eerste een literaire pen voerde en de tweede 99% van zijn als ‘waargebeurd verhaal’ verkochte pil had verzonnen.
En door deze shit te bespreken in de serieuze literaire bijdragen wordt nog bijgedragen aan de hype, zelfs Martin Ros besprak het boek begeesterd in zijn onvolprezen boekenrubriek bij de Tros op zaterdagmorgen. Zelfs de fijnbeneusde liefhebber wordt belazert.
Maar Kluun bedondert de boel niet. Vrouwen en Leesvolk willen door commercie en schrijvers bedondert worden. Hoe bedonderder hoe liever.
Podium, Amsterdam 2006
Een schrijver kokkerelt
Een schrijver is als een kok. Zijn ingredxefenten zijn situaties en thema’s, zijn gerechten de verschillende tekstvormen en de bereidingswijze de letters.
Net zoals koks zijn er ook schrijvers in soorten en maten, voor elk wat wils en voor elk budget is er wel een plek waar de hongerige lezer zich kan laven.
Er zijn de schrijvers die koken voor de sterrenrestaurants. Zij bereiden alleen de hoogste literatuur die slechts geschikt is voor de fijnproevers met een geoefende tong en de omgang van tafelmanieren kennen.
Onderaan staan de snackbarhouders, de schrijvers die de zooi gewoon in de frituur gooien en opdienen in plastic bakjes voor het volk, hun extravaganza bestaat uit het besprenkelen van een salade met wat azijn, het laagste het overhandigen van een ijslollie en het incasseren van het muntstuk.
Maar de beste schrijvers zijn de allrounders, die weten hoe je een snackbar runt en hoe je zo duur mogelijk een zwarte truffel verkoopt, terwijl ze ook gewoon een lekkere pizza kunnen bakken en evenmin voor een eenvoudige stampot als voor een geraffineerde bouillabaisse hun hand omdraaien, net zoals de onderwerpen of de lezers er om vragen.
Schrijf je als schrijver
Een veelgehoorde mening is dat een schrijver, een ECHTE schrijver, schrijft voor zichzelf, omdat hij niet anders kan, omdat hij toe moet geven aan de drang de woorden en zinnen in zijn kop op te schrijven, al dan niet genietend van het gekras van de kroontjespen of het fysieke contact met de plastic toetsen van zijn typmachine. In zijn hoofd is het een oorverdovend lawaai van scxe8nes en gedachten en mogelijke wendingen en alternatieven, de alinea’s vallen over elkaar heen tot het lege vel omgetoverd is tot een met taal besmeurd flinterdun dingetje, of een enige bytes groot en in een binair systeem omgezet document.
Naam geven en opslaan, stapeltje opschudden en opbergen in je bureaulade of een doos in de meterkast. Bij een verhuizing gooi je de doos misschien weg of misschien doen je nabestaanden het na je overlijden, als je computer crashed ben je tenminste weer een paar uur van de straat geweest, het houd je weg van de drank en de dokter, dankzij de bezwering met de creatieve schrijfhandeling van de stemmen in je hoofd is het veiliger op straat en bespaar je een dure serie bezoeken aan de psychiater of een therapeutische opsluiting in het gekkenhuis.
Volgens mij is dat dus een misverstand. Een schrijver die schrijft om te schrijven is een waanzinnige met een sociaal-maatschappelijke afwijking, een gevaarlijke gek die zijn overtollige energie net zo goed kwijt had gekund in het punniken van een sjaal of het verzamelen van postzegels. Want een schrijver die zegt te schrijven om het schrijven kan om het even wat schrijven, die kan menen dat hij schrijft voor de eeuwigheid of omdat hij meent dat hij door lezersogen ‘toch wel verkeerd begrepen’ zal worden of misschien is hij bang dat hij bij zijn schrijven voor ‘derden’ beperkt zal worden in het laten gaan van zijn fantasie en het vieren van de creatieve teugels. Een schrijver die schrijft om te schrijven is niet minder dan een gevaarlijke gek.
Een schrijver die zichzelf serieus neemt moet altijd schrijven voor een lezer, en misschien zelfs voor meer lezers dan alleen de ‘ideale lezer’, zoals je ook wel hoort antwoorden als je de vraag stelt aan schrijvende schrijvers, voor wie ze dan eigenlijk schrijven. Schrijvers die schrijven om te schrijven en niet om gelezen te worden zijn gewoon autisten die hun afwijking vermommen met het claimen van authenticiteit en onafhankelijkheid, mislukkelingen die bang zijn op hun ontbrekende kwaliteiten gewezen te worden en hun wankele zelfrespect alleen op kunnen houden met de schijn van een on-bestaan en de ontkenning van de omringende wereld.